1 marca – Dzień Pamięci Żołnierzy Wyklętych...

Gdy zakończyła się II wojna światowa, Polska nie odzyskała pełnej niepodległości. W kraju rządzili nowi okupanci radzieccy poprzez „przywiezione” z Moskwy władze, posłuszne Stalinowi. Polscy patrioci, byli partyzanci Armii Krajowej, ludzie sprzeciwiający się komunistom byli wtrącani do więzień i wywożeni do sowieckich łagrów, często też - potajemnie mordowani .Dla wielu Polaków jedynym wyjściem była ucieczka do lasu i podjęcie na nowo walki partyzanckiej .To byli właśnie żołnierze niezłomni, których dzisiaj wspominamy.
W naszej szkole, z okazji tego święta, spotkaliśmy się na apelu, który został przygotowany przez uczniów kl. V. W prostych, ale jakże wymownych słowach, przypomnieli oni tamtych , do niedawna – zapomnianych, bohaterów. Całość przeplatana była piosenkami o Żołnierzach Wyklętych.
Gdzie są chłopcy wysocy jak sosny?
Gdzie są chłopcy o sercach ze stali?
Pójść musieli w cień piwnicy mrocznej.
Pamiętamy. Iść się nie bali!
Gdzie dziewczęta o włosach jak zboże?
Gdzie dziewczęta z naręczami kwiatów?
One do nich by poszły, mój Boże
W mrok piwnicy, wedle woli katów...
Gdzie te matki o spłakanych oczach?
Gdzie są one? Czy wiedzą, gdzie dzieci?
To spotkanie było kolejną lekcją historii i patriotyzmu. Powinniśmy znać nasze dzieje. Przez wieki przeplatały się dobre i złe chwile, ale Polacy – nasi przodkowie – zawsze pamiętali o swoim pochodzeniu i nigdy się nie poddawali.
Polska- to taka kraina,
która się w sercu zaczyna.
Potem jest w myślach blisko,
w pięknej ziemi nad Wisłą.
Jej ścieżkami chodzimy,
budujemy, bronimy.
Polska- Ojczyzna...
Kraina, która się w sercu zaczyna.
A.Pietras





























